Δέλτα Αξιού...ερημιά και εγκατάλειψη.


Δυο βήματα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης και πάνω στον οδικό άξονα που οδηγεί στην Κατερίνη, βρίσκεται το «Δέλτα του Αξιού». Τόσο κοντά και τόσο μακριά. Πολλοί θεσσαλονικείς ούτε καν γνωρίζουν την ύπαρξη του. Κι όμως είναι ένα μέρος ιδανικό για βόλτα, περπάτημα, παρατήρηση πουλιών και καταπληκτικός υδροβιότοπος. Τον πρωτογνώρισα πιτσιρικάς όταν στην περιοχή μεσουρανούσαν οι πιο περίεργες "ταβέρνες". Το «Μπαγκλαντές» και το «νησί της Αφροδίτης» ήταν η πιο γνωστές από αυτές. Το «Μπαγκλαντές» ήταν κυριολεκτικά μια παράγκα. Αυτό που μου έχει μείνει αξέχαστο είναι η … τουαλέτα του, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Ήταν μια ιδιοκατασκευή από παντζούρια μέσα στη θάλασσα με μια τρύπα στο πάτωμα της, όπου έβλεπες την θάλασσα. Η πρόσβαση της γινόταν από μια αυτοσχέδια γέφυρα, που για να την περάσεις, έπρεπε να ξέρεις ισορροπία μιας κι αυτή ήταν μονά μαδέρια, χωρίς προστατευτικό δεξιά αριστερά. Μπαγκλαντές κυριολεκτικά. Κι όμως για να βρεις τραπέζι ήθελε μέσον. Εκεί μπορούσες να βρεις ανάκατα τον Φατούρο, τον καθηγητή του ΑΠΘ κι άλλους καθηγητές, μαζί με τους αλιεργάτες από τις κοντινές μυδοκαλλιέργειες και κάποιες φορές αργά το απόγευμα ίσως και μια παρέα όλους μαζί. Αργότερα τις χαλάσανε κι έτσι η περιοχή, έχασε την … άσχημη ομορφιά της.

Είχαν μείνει μόνο οι καλύβες των μυδοκαλλιεργητών, τις οποίες κι αυτές λίγο μετά τις μετέφεραν όλες μαζί, σε ομοιόμορφες ξύλινες παράγκες. Έχασαν όμως την γραφικότητα τους. Τότε ήταν μέσα στην θάλασσα έχοντας πρόσβαση με βάρκα ή με αυτοσχέδια γέφυρα. Ήταν φτιαγμένα από ότι υλικό μπορούσε να βρει ο καθένας, λαμαρίνες, σανίδια, νάυλον ακόμη και με καλάμια . Είχαν ένα άλλο χρώμα. Μια δύο έχουν απομείνει ακόμη κι αν ψάξεις μπορείς να τις βρεις. Για να φτάσεις όμως, πρέπει να μην έχει βρέξει πρόσφατα, γιατί οι λάσπες και οι λακκούβες με το νερό, χρειάζονται … βυθομέτρηση (!) για να τις περάσεις, ακόμη και με τα πόδια.

Ένα Σάββατο πρωί του Οκτώβρη, μαζί με τον φίλο και συνάδελφο Βασίλη, καλό γνώστη της περιοχής ξεκινήσαμε για μια βόλτα. Ελπίζαμε να βρούμε "λάδι" την θάλασσα, όταν όμως φτάσαμε, ένα απαλό αεράκι χάιδευε την επιφάνιά της.

-Μας χαλάει τα σχέδια;

- Όχι με τίποτε , λέει ο Βασίλης.

Και είχε δίκαιο. Το ελαφρό κυματάκι με τον κόντρα ήλιο, έκανε την θάλασσα να χρυσίζει. Κινούμαστε πάνω στο φράγμα προσπαθώντας να εντοπίσουμε τις θέσεις των ταβερνών και των καλυβών. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Άλλοτε τα καταφέρνουμε κι άλλοτε όχι.

Ωστόσο, το ενδιαφέρον εδώ, δεν χάνεται ποτέ. Αυτοσχέδιοι μόλοι με δεμένα βαρκάκια, κάποια καλύβα, που ξέμεινε πάνω σε πασσάλους μέσα στην θάλασσα, κουφάρια-βάρκες που σαπίζουν στην ξηρά, όλο και υπάρχουν. Άλλοτε με το αυτοκίνητο και άλλοτε με τα πόδια, «οργώσαμε» την περιοχή. Αργά το μεσημέρι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Φωτογραφίες - κείμενο: Τηλέμαχος Γαροφαλλίδης


- Η αναπαραγωγή, δημοσίευση, τροποποίηση, ή εκμετάλευση των φωτογραφιών, video, κειμένων και λογότυπων που περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστότοπο, για οποιαδήποτε χρήση, προσωπική ή εμπορική, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια, απαγορεύται αυστηρά, βάσει του νόμου 2121/93.

  • Grey Facebook Icon
  • Grey YouTube Icon
  • Grey Instagram Icon
Photo Gallery